>Hediye Resimler

>

gorham-gregory-baguette

gorham-gregory-patisserie

gorham-gregory-croissants

gorham-gregory-tarte

Dünkü uzun ve şikayet dolu yazımdan bunalmışsınızdır diye size resimler hediye etmek istedim…4 tane hep çok sevdiğim resmi Flickr’dan yüklüyorum…Flickr’dan koyduğum zaman yine de resimler küçük gözüküyor….Üzerine tıklayıp Flickr’dan en büyük boyuna erişene kadar resmi açın…Hepsi aslında 1000 pixelden büyük… En büyük boyutu ile resmi kaydedin…Biraz karışık oldu ama…..Umarım yükleyip güzel güzel kullanırsınız.

Ama az oldu bu şimdi…O zaman biraz da cıvıl cıvıl resimlerle çalışırsınız diye aşağıdakileri de armağan edeyim.

https://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf

Dün bana mesaj atan, yorum yazan, telefonla ulaşan herkese çok çok çok teşekkür ediyorum…Bana öyle bir enerji verdiniz ki…Herkesi çok öpüyorum.

Reklamlar

>Mütevazi Olmasam???

>

Ne kötü değil mi? Bu yasaklar, haksız ve yanlış uygulamalar maalesef bir süreliğine de olsa nasıl hızımızı kesiyor, hevesimizi kırıyor…Açıkçası ben, kendi adıma kaç gündür böyle hissediyorum. Blog yasağı kalktı diyorlar…sonra servis yükleyicilere hala iptal kararı gitmemiş diyorlar…Bazıları işyerinden girebiliyor, evlerine gidince aynı “cici kırmızı yazı”!!!… ‎Şimdi öğrendim ki..14 Mart pazartesi günü alınan Savcılık kararının Servis Sağlayıcılarına tebligat yolu ile ulaşması 10 gün kadar sürebilir. Bazen 2 hafta bile sürebiliyor. O bakımdan biraz daha sabırlı olmamız gerekecek… Maalesef Internet çağında yaşıyoruz ama , tebligatı postayla yollamışlar malum……. Valla maymun ettiler bizi…İlk önce ben de ne olduğunu, ne yapacağımı anlamadığım için, çoğu blogçu ne yapıyorsa onu yapmaya çalıştım…”DNS’leri????(nedir o acaba?) değiştirin” dediler…Ne olduğunu bilmeden yaptım ve kısa zamanda “DNS ayarı” uzmanı oldum vallahi…Benim blogumu görmem yetmiyor ki…dostlarıma ulaşamıyorum….Hemen yine çoğunluğun yaptığı gibi wordpress’e taşındım…Yok, olmadı..Hiç sevmedim orayı…. Yazmadım. Bir süreliğine-bıraktım blog işini…. İçim buruk. Çünkü biliyorum ki, yapıp sonra bloga eklediğim objelerden esinlenip harika şeyler yaratan, bunun sonucunda da çok çok mutlu olan bir sürü blog takipçim var….Bu yazımı bile kimler okuyabilecek emin değilim. Daha yeni Çankırı’dan çok şeker bir arkadaşımız atölyemizdeydi…Ah, ne kötüyüm, bir de ders zamanı olunca…Hiç gelenlerle oturup, şöyle bir güzel sohbet edemiyorum ki… İsmini bir yere not almadığımdan unutmuşum…Sadece blogumu ve televizyon programlarımı seyrederek neler neler yapmış, görmeniz lazımdı… Yanındaki kuzeni “Ece hanım, vallahi, sizle yatıp, sizle kalkıyor, bütün aile sizi tanıyor..” diye anlattıkça gözlerim dolu dolu oldu…Bana yaptıklarını gösterirken, onun ne kadar yüreği pır pır ediyorsa, benim de inanın yüreğim aynıydı. Umarım bu yazımı okur da, bana tekrar ulaşıp ismini hatırlatır bu tatlı Çankırı’lı dostumuz… İşte, bu güzel insanlar için kendimi tekrar heveslendirmeye çalışıyorum. Bloguma yazı yazmaya başlamışken kendimi devamlı pozitif yönde telkin etmeye çalışıyorum.. Ama bu aralar biraz karamsarım…Bu tatsız durumdan dolayı mı karamsarlaştım, nedir?Hafif başka burukluklar da yok değil… Canım en nihayet ben de insanım, küçük kıskançlıklarım, kaprislerim olacak değil mi?

Blog yazarken vaktim olmuyordu ya…Bloguma yazmadığım zamanlarda o kadar çok Türk bloglarda gezindim ki….Hiç girmediğim yerlere, konulara daldım, oralarda takıldım kaldım, uzun uzun düşündüm…Çoğu mükemmeldi, gurur duydum bu kadar başarılı yazı yazan, örgü ören, fikir veren, olağanüstü yemekler yapan,fotoğraf çeken, bilgi veren meğer ne kadar güzel bloglar varmış… Devekuşu gibi başımı bir gömmüşüm işlere…Kaldırıp arada bakınca köyden indim şehire gibi oluyor…. Bazıları ise beni uzun uzun düşündürdü… Biliyor musunuz? 2 sene evvel blog yazmaya başlarken tek amacım,…”Ne?….ahşap boyama mı?…. Amaaaannn sende, çirkin çirkin şeyler, uğraşılır mı? ,….değil evime almak… duymak, görmek bile istemiyorum”…diye düşünenlere aslında bu işin çok keyifli de yapılabileceğini hatta 11 senedir atölyemizde nasıl da güzel yapıldığını göstermekti… Nitekim 2 yıl boyunca hiç bir kazancım olmamasına rağmen kah blogdan, kah televizyondan bütün bildiklerimi aktarmaya çalıştım …Gezdiğim bloglarda… resimlerimiz,tekniklerim, kullandığım renkler….Benden birşeyler gördükçe yüzümde güller açıyor…Eminim, çoğu boyama yapan blog sahibi, kullandıkları objenin ilk benim tarafımdan çizildiğini ve şimdi tüm Türkiye’de satıldığını bilmiyorlar, kullandığı çoğu tekniğin ilk benim tarafımdan Türkiye’de popüler hale getirildiğinin hiç farkında değiller, yapıştırdığı resmin önce bizim atölyeden alınıp sonra defalarca fotokopi çekilip sonra ona ulaştığını bilmek zorunda da değiller. Hepimiz öyle yapmıyor muyuz? Ben dahil…. İnternette gezinirken, orada önerilen başka yerlere giriyoruz, başka bloglara giriyoruz…Bir yerde beğendiğimiz birşeyin aslında kimden esinlenerek yapıldığını bilmiyoruz, sadece beğeniyoruz, kimin ürettiğini merak da etmiyoruz….. İster istemez üzülüyorum…Bir örnek..Model hamuru ile yapılan 3 boyutlu dekopajı acaba ben bu kadar tanıtmadan evvel kaç kişi biliyordu ya da bu kadar yoğun kullanıyordu?.. “Canım, Ece hanım niye kendine bu kadar pay biçiyor ki 3 boyutlu dekopajı, biz zaten Semih Yener’den dolayı çok iyi biliyorduk” diyenlere çok aldırmamaya çalışıyorum…Sadece düşünün bakalım,diyorum…Ben blog açıp da, herkesi hamurla tanıştırmadan evvel kaç boyama yapan arkadaşımın blogunda boyutlu dekopaj örneğine rastlayacaksınız? Şimdi ise hemen hemen tüm Türkiye boyutlu dekopaj çalışıyor ve BEN KENDİMLE GURUR DUYUYORUM. Gurur duyuyorum da…. En az 2 senedir binlerce adet hamurunu atölyeye satın aldığımız ve tüm Türkiye’deki hamur satışlarında, birebir katkıda bulunduğum İstanbul’daki firmalar veya satış temsilcileri daha ismimi bile bilmiyorlar…Güleyim mi, ağlayayım mı bilmiyorum… Atölyede, televizyonda, en az 3 yıldır, “Eskilerinizi zımpara yapmadan da yenileyebilirsiniz,BENİM kapatıcı diye bir ürünüm var, sakın atmayın, eskilerinizi mutlaka değerlendirin.” diye az mı duyurdum? Yine yalnış biliyorsam düzeltin..Benden evvel kapatıcı ile eski zigonumuzu boyayıp, böylece zımparalamadan, boyacılara gitmeden eski yemek masamızı, komodinimizi boyuyor muyduk?Veya boyayabileceğimizi biliyor muyduk? Şimdi şöyle mesajlar alıyorum facebook’tan veya hotmail’den… “Ece hanım, X markanın eski eşyalara sürülen bir astar ilacı varmış,hiç zımparalamıyormuşsunuz ya da falanca markanın parlak yüzey astarı varmış, hiç duydunuz mu, hiç yaptınız mı??”….??????”.. Şimdi yine ne yapayım, güleyim mi, ağlayayım mı? Yok, yok bu aralar…Sizi mutlu etmenin dışında….daha başka şeyler de olsun istiyorum…Eveeeetttt, birazcık ön plana çıkma zamanı geldi galiba… Neyse…..15 gün yazmayıp yazmayıp, sonra da içinizi nasıl karartım ama… Kusuruma bakmayın…. Uzun lafın kısası, blogların kapalı olduğu süre zarfında, bloglarda gezindikçe, ahşap boyamaya ne çok katkım olduğunu gördüm ama diyorum ya birazcık alındım…. Acaba bir yerlerde bir yanlış mı yapıyorum dedim… Sakın yanlış anlamayın…Yukarıda da dediğim gibi… Sadece…birazcık….belki de blogumu yazmayınca ve sizin güzel sözlerinizden azıcık uzak kalınca….

İşler de çok yoğun….Neden hala kitap bitmiyor? İnternet satış sayfası için gittikçe faturalar beni aşmaya başlıyor ama onca kişi bekliyor.. Neden oğlum Can devamlı hastalanıyor?…Neden evde yalnızım? Sorumluluklarımın hepsini bırakıp bazen bir dağa kaçmak istiyorum…Bahar geliyor, alerjilerim artıyor…Ne yapacağım ben bu kiloları?…….. Anlıyorsunuz beni değil mi?

Tamam, tamam..Tüm şikayetlerim bitti… Beni takip edenlere bakıyorum… Karşımda…

O kadar kaliteli, 2 yıl süresince elenerek ciddi takipçiler olarak kalmış, karşısındakine, ihtiyacı olan iltifatı edebilecek kadar alçakgönüllü ve eğitimli, yürekten güvenen,öyle mükemmel, öyle yardımsever, zeki, üretken ve yaratıcı bir grup var ki….

Evet sizlerden bahsediyorum benim sevgili dostlarım… Bazen kendi kendime ” Galiba, karşılıksız bana inanan bu nezih, özel dostlar beni çok şımarttı…”diye düşünüp sonra bu şımarıklığıma da, kendime de kızıyorum…. Hemen özümü hatırlamaya çalışıyorum…..”Neydi Ece?…Blog yazmaya başlarken tek amacın,”Ne?….ahşap boyama mı?…. Amaaaannn sende, çirkin çirkin şeyler onlar,….değil evime almak… duymak, görmek bile istemiyorum”…diye düşünenlere aslında bu işin çok güzel de yapılabileceğini göstermekti.Böyle devam edeceksin..Boyama öğrenmek isteyen herkese buradan erişeceksin, verebildiğin kadar bilgi vereceksin. İsteyen seni yüceltir, tanımayan da tanımaz…”

İşte bu kadar…

Bloguma yeni 2 bölüm ekledim. En azından kimler girip beni izliyor, kimlere ne yararım oluyor, ben onlar için ne yapabilirim sorularına cevap bulabilmek için, blogumun sağ tarafına “Benim için, her ziyaretiniz,çok değerli…Google hesabınızı açın, her ziyaretiniz kaydolsun.” seçeneği koydum… Eğer ziyaretlerinizin benim tarafımdan da bilinmesini istiyorsanız lütfen benim blogumdayken Google hesabınızı açın…Bende böylece, ileride, çeşitli şekillerde teşekkür etmem gerekenleri bileyim!!! İkincisi ise… Bana daha rahat ulaşabilmeniz, sorularınızı birebir iletebilmeniz için yine blog yazılarımın sağ tarafında Facebook bağlantısı ekledim…Sizleri arkadaş olarak Facebook’ta bekliyorum… Sevgili dostlarım, sizlere bir kere daha yürekten teşekkür ediyorum…Yazdıklarımı takip ediyorsunuz, duygularımı paylaşıyorsunuz, “bizim de katkımız olsun, kitabınızı çıkmadan satın alsak size faydası olur mu?” gibi inanılmaz fedakarca önerilerde bulunup geceleri “daha ne verebilirim bu güzel yürekli insanlara?” diye dualarıma kadar giriyorsunuz…İnanın her gece, Allah’a binlerce kez şükrediyorum sizin gibi dostlar kazanmak için bana bu yolu gösterdiği için…

Galiba yanlış yere yazımı yazdım. “Avucumda bir Kelebek” yazısı gibi oldu bu yazı…Neyse yarın bol hediye resimle, bol objeyle kendimi affettiririm size… Sizi çok sevdiğimi yakın zamanlarda hiç söylemiş miydim?

Kendinize çok iyi bakın..

>Kırık bir Kalple Yuvaya Dönüş

>Hep yoğunluktan yakınıyordum…Her akşam eve dönerken ” Ah mutlaka bu akşam bloguma yazmam lazım, çektiğim güzel resimleri paylaşmam lazım….Ama çokta yorgunum…Neyse yarın akşam yazarım..” Yarın akşam oluyor..”Bak şimdi , bu akşam da şu işi bitirmem lazım, neyse yarın yazarım..”
Bloglar kapatıldı ya….Nasıl canım yazmak istiyor, devamlı aklım blogda…Gün içinde çalışıyorum ama aklım sizlerde…”Şimdi bak, bu resmi de koyardım, halbuki yazımı da hazırlamıştım”… Kontrol panelime ulaşamıyorum ki… Facebook’ta bütün bir günümü geçirdikten sonra sevgili Colette’ten öğrendiklerimle wordpress’e taşındım ama pek bir tuhaf geldi, bir türlü alışamadım ve sonunda herşey normale dönene kadar yazmamaya karar verdim…..Biz bilgisayarlarımızın DNS leri ile oynayarak en nihayet bloguma erişebildim…Ne yapalım kırık dökük yolumuza devam edeceğiz…

Çok kızgınım, kızgınlığımı anlatmam, içimi dökmem lazım…Gerçekten birkaç gündür üzüntü, öfke ve hayalkırıklığı duygularını ard arda yaşıyorum. İki seneden fazla bir süredir blog yazıyorum ve blogum benim bir parçam gibi oldu çünkü orda bildiklerimi, yaptıklarımı, zaman zaman neşemi, üzüntümü, hastalığımı paylaşıyorum….5-6 gündür yazmak isteyip de yazamamak beni inanılmaz yaralıyor…Kolum kanadım kopmuş gibi…Haksız yere gördüğümüz bu muamele ise üzüntü ve öfkemi arttırıyor… Ben blog yazarı olduğum kadar okuyucusuyum da aynı zamanda..Bir çok şey öğrendim sosyal medyadan, bir sürü arkadaşım oldu hepsi birbirinden tatlı ve değerli…Ama bir sabah uyanıyorum ve bunların hepsinin bir anda benim hayatımdan alındığını çalındığını öğreniyorum…Kişisel alanıma kim ne hakla böyle bir engel koyabilir benim?

Bir tek ben değil ki…Üstelik ben yeniyim blogger dünyasında…Hayatında 90. dk maç izlememiş bir çok kadın sansür kurbanı oldu.

Mağdurelerin suçu kabahatler kanununa göre;

Yemek tarifi vermek…

Dantel örneklerini paylaşmak…

Çocuğunun gelişimini yazmak…

İçini dökmek…

Ve giydiği kıyafetleri cümle aleme ifşa etmek!…

İşin bilgi alma hakkını engelleme kısmı da cabası çünkü bloglarımız aracılığıyla sadece bilgiyi, tecrübeleri, birikimlerimizi paylaşmadık; blogosfer aslında kocaman bir akademi.

İnsanların birbirinden, deneyimlerinden, duygularından bir şeyler “öğrendiği” bir okul! Biz bloglarımız sayesinde hiç tanımadığımız insanlarla bağ kurduk, empatiyi öğrendik, sınırlı hayatlarımız dışındaki hayatlara dokunduk; bir gün yazmasak mesajlara boğulduk, takipçilerimiz bizi merak ettiler, hastalandığımızda tavsiye verdiler, kızdığımızda sakinleştirdiler.

“Okumayı hiç sevmiyor bu gençlik” dedikleri gençlik bizimle “okumayı” sevdi, hatta “yazmayı” sevdi, özgür olmak için okumak-yazmak gerek öğrendi.

Sistemimizin “genelleme” huyu yüzünden bir boyama blogu olarak sanki yüz kızartıcı bir suç işlemişim gibi sayfamda o kocaman, kırmızı, beni fişleyen ibareyle utandırıldım.

Sabahları atölyeye geldiğimde maillerim yerine ilk önce kumanda panelime bakıp,kim ne yazmış incelemek en keyifle yaptığım sabah enerjimdi.
Eve gidince yorgun olmama rağmen,bilgisayarın başına geçip saatlerce araştırma yapmak,fotoğraflarımı yüklemek, yazı hazırlamak bana çok büyük bir mutluluk veriyordu.

Gerçekten korkuyorum. Çocuk yetiştiyoruz, ne ögreteceğiz onlara? Korkmayı mı? Düşünmemeyi mi? Düşünmeyi ama söylememeyi mi?

Kendini kurtarmayı, gerisiyle uğraşmamayı mı?

Emeğe yazık, elbette yazık. Blogspot’ta nice bloglar var. Kimi çocuğunu yazıyor, kimi hayatını. Kimi futbol eleştirisi yapıyor, kimi kitap paylaşımı. Bunlar nasıl görmezden gelinir?…
Insanlar çocuklarını Amerika’da doğuruyorlar. Amerikan pasaportu olsun, hayatı güvence altına alınsın diye. Olur da Turkiye’de çalkantı çıkarsa kaçabilsin, zorda kalmasın diye.

Çare bu mu? Böyle mi yapmalıyız hepimiz? Bu şekilde sıyrılalım mı yani işin içinden? Hatta terk edelim ülkeyi, gidelim Amerika’da, orada burada yeni yaşamlar kuralım. Kendimizi kurtaralım. Çocuklarımızın geleceğini garanti altına alalım. Bu kadar basit mi?

En kısa zamanda bloglarımızın açılmasını ve yuvama geri dönmeyi diliyorum…

Yine çok daraldım, sizleri de daralttım…

Hiçbir şey olmamış gibi davranmak çok zor ama görevimi yerine getirmeye devam edeceğim…

Web sayfamız yavaş yavaş beliriyor…İşte “Boyama Teknikleri” sayfasının tanıtım resmi…

Atölye’de bir gezintiye ne dersiniz?

















Kalın Sağlıcakla..


Nasıl blogunuza girebilirsiniz?

Ne yazık….İnternet ağı üzerinde milyonlarca blog yazarı bulunmaktadır.Üstelik çok iyi yerlere gelmiş blogger siteleri de mevcuttur.Maalesef milyarlık şirketler, 1-2 kişi yüzünden onca insanın emeğini hiçe sayıp blogları kapatmaya çalışıyorlar. Tabi ki benim de şu an yaptığım gibi mutlaka bir çözüm yolu bulunuyor ama bunca zahmet niye?

Neyse biz kaldığımız yerden yolumuza devam edelim….

İnternette gezinirken beyazkelebek‘e rastladım..Yeni sayfasında…
Orada blog kapatma ile ilgili yazıları okurken Stildirektörü‘ne yönlendiriyordu. Oradan öğrendim ki DNS numaralarımızı değiştirince bloguma ulaşabileceğim…Ama zor bir işmiş…Can’la beraber uzun araştırmalar sonucu keşfettik. Stil direktörünün sayfasını da mutlaka okuyun. Ben de buradan sizi yönlendirmek istiyorum.
Windows 7 için:
Denetim Masası’ndan bağlantılara gidin.
Kendi kablosuz ağ bağlanma durumunuzun üzerine tıklayın.
Açılan pencerede “etkinlik” kısmında “özellikler”e tıklayın.

Açılan ekranda “internet protokolu sürüm 4” veya “internet protokolu sürüm 6” ya girin. Benimki 4’de idi. Daha sonra yeni DNS numaranızı girin. 8.8.8.8 8.8.8.4

En alttaki “tamam” a basın.Bilgisayarınızı kapatıp açın…

Ya da bilgisayrdan anlayan birinden DNS numaralarınızı değiştirmesini talep edin.
Bu şekilde ben bloguma erişebildim.

Ya da son çare olarak http://www.proksi.org veya http://anonymouse.org adreslerinden tüm yasak!!! bloglara erişebilirsiniz. 

Lütfen bu bilgileri herkesle paylaşın. Bana da neler olduğuna dair yazarsanız çok sevinirim.


>Nasıl blogumu görebilirim?

>Ne yazık….İnternet ağı üzerinde milyonlarca blog yazarı bulunmaktadır.Üstelik çok iyi yerlere gelmiş blogger siteleri de mevcuttur.Maalesef milyarlık şirketler, 1-2 kişi yüzünden onca insanın emeğini hiçe sayıp blogları kapatmaya çalışıyorlar. Tabi ki benim de şu an yaptığım gibi mutlaka bir çözüm yolu bulunuyor ama bunca zahmet niye?

Neyse biz kaldığımız yerden yolumuza devam edelim….

İnternette gezinirken beyazkelebek‘e rastladım..Yeni sayfasında…
Orada blog kapatma ile ilgili yazıları okurken Stildirektörü‘ne yönlendiriyordu. Oradan öğrendim ki DNS numaralarımızı değiştirince bloguma ulaşabileceğim…Ama zor bir işmiş…Can’la beraber uzun araştırmalar sonucu keşfettik. Stil direktörünün sayfasını da mutlaka okuyun. Ben de buradan sizi yönlendirmek istiyorum.
Windows 7 için:
Denetim Masası’ndan bağlantılara gidin.
Kendi kablosuz ağ bağlanma durumunuzun üzerine tıklayın.
Açılan pencerede “etkinlik” kısmında “özellikler”e tıklayın.

Açılan ekranda “internet protokolu sürüm 4” veya “internet protokolu sürüm 6” ya girin. Benimki 4’de idi. Daha sonra yeni DNS numaranızı girin. 8.8.8.8 8.8.8.4

En alttaki “tamam” a basın.Bilgisayarınızı kapatıp açın…
Bu şekilde ben bloguma erişebildim.

Ya da son çareler “http://anonymouse.org ” veya “http://www.proksi.org ” dan her yasak bloga erişebilirsiniz.


Bloglarımızı kapattılar…

Ne yazık….İnternet ağı üzerinde milyonlarca blog yazarı bulunmaktadır.Üstelik çok iyi yerlere gelmiş blogger siteleri de mevcuttur.Maalesef milyarlık şirketler, 1-2 kişi yüzünden onca insanın emeğini hiçe sayıp blogları kapatmaya çalışıyorlar. Tabi ki benim de şu an yaptığım gibi mutlaka bir çözüm yolu bulunuyor ama bunca zahmet niye?

Neyse biz kaldığımız yerden yolumuza devam edelim….

Maalesef yine hastayım…Aslında bilmeden iyi mi oldu? Çünkü bütün gün bilgisyarın başında facebook’tan siz güzel arkadaşlarımla yazıştım, wordpress’e geçmemi de sevgili Colette önerdi…Teşekkür ederim.

Buranın çok acemisiyim…Bakalım bu sayfayı yayınlayabilecek miyim?